ننوشتم و دیدم که گرفتار فراغم

                                                    در هجر تو واژه ی بی غم نسرودم

                                                       غم شد هوسم،زندگی ام،چشم وچراغم

با چشم دلم دیدم از آن غم خبری نیست

تبعید و گریز و سفر و دربه دری نیست

                                                 با چشم دلم دیدم از آن خسته ز رویا

                                                     جز زنده به رویای نگاهت،دگری نیست

پروانه شدم ِگرد نگاهی که زمن دور

در حسرت گرمای پناهی که زمن دور

                                                    دلتنگی ودلتنگی و دلتنگی و تنگی

                                                         تاوان سزاوار گناهی که زمن دور

من گریه شدم، گریه شدم، گریه ی رویا

این اشک و عطش میبَرَدَم تا دل دریا

                                                               همسایه یٍ دیوار به دیوار غرورم

                                                                     در معجزه ی مرگ طلسم شب یلدا!

                         فریاد درون سینه ام میمیرد

با یاد بهانه ها و شوخی هایت

                          میخندم وباز گریه ام میگیرد

ازهمتون ممنونم دوستون دارم

تنهایی و تاریکی و تکرارترانه

     آوارگی و ترس و تمنای بهانه

         از عشق بکو شعله بکسش خوب بسوزان 

                لبخند شو و آب کن این بغض شبانه

                    دریا شدم ، آرام ، پراحساس ، خروشان

                            خورشید شدی ، سرزدی و سوخت کران تا به کرانه

                                     یک روز دگر بی توگذشت و نرسیدی

                                            شب آمده از راه کجا مانده ای آخر

                                                     من ماندم و آیینه و آشفتگی و اشک

                                                                  تنهایی و تاریکی و تکرار ترانه

شب شنیدم که درختان بلند

      هوس گفتن نامت دارندوبه هم میگویند

                نام زیبایی داشت

                          راستی یادکسی نیست چه بود؟

                                      درجواب برگی‌‌‌‌‌‌‌٬که زمین نام تورا می پرسد

                                                                       لب زلب نگشودم

                                       من فقط خندیدم٬که چه گویم با برگ

                   شب پر خاطره ای بودو هوا ابری خواب  آور بود

ودرخت گیلاس تاصبح دلش خونین بود

      برگ خشکیده که از چشمه چشمان توجان یافته بود

                خواب درختان سر سبز می دید

                              من چه میکردم گر نمی خندیدم

                                       وچه باید بکنم ؟که نخندم به فسوس

                                                                   که دریغا چه عبث

                                         من نگفتم با برگ نام زیبای تورا

                                    با من آهسته بگو

                     برگها عاشق چشمان تواند؟

          تو دلت پیش درختان مانداست ؟

من دلم میخواهد

     که به جبران خلاف شب پیش

                  به بلندای شب یلدا شب

                                         پیش تو بنشینم

                                                و به رنگ شفق سرخ بگویم تا روز

                                          من دلم میخواهد

                  نگذارم که درخت لب جوی خشک شود

          اما تو!

کاش می دانستی

         دیروقتی است که چشمان من از آب تهی است

                                             کاش می دانستی من چرا خندیدم

یک نفر امشب صدایم میزند

            عاشقانه نی برایم می زند

                      می کشاند باخودش روح مرا

                                         قفل مجنونی به پایم می زند

                                                           رنگ سبزی با گلوبند بهار

                                              برتمام شاخه هایم می زند

                               می رود تا روستای خاطرم

                     پابه کوی کدخدایم می زند

          او تلنگر می زند برقلب من

  آب وجاروی سرایم می زند

             آنقدر بر راه او ماندم که تا

                       موریانه بر عصایم می زند

                                      عین آیینه نگاهم میکند

                                            چشمک از روی صفایم می زند

                             او غزل میگرددودر دفترم

       اصل نقش شعرهایم میزند

                            جامی بریزو جانم جام جهان نما کن

             ای من فدای دستت وان چشم نیم مستت

                                 امشب مرا به مستی از خویشتن جدا کن

                      زان آب آتش آلود آتش به هستیم زن

                                           وز قیدو بند هستی یک لحظه ام رها کن

                        ازآن دوچشم خونریز وان قامت بلا خیز

                                  شوری به جانم افکن  هنگامه ای به پا کن

         عمر من وتو ای گل چندان وفا ندارد

                    دراین دو روز فرصت ای بی وفا وفا کن

       بیگانه ام کن از خویش دیوانه ام کن از عشق

                       در خون بکش بسوزان بیداد کن جفا کن

                       روزی که لاله سرخ روید زتربت ما

                                         زانجا اگر گذشتی آن روز یاد ما کن

                             خندان به بزم اغیار پروانه سوز گشتی

                                           بر روز تیره ی خود ای شمع گریه ها کن

اطهری کرومانی

درغمش هرشب به گردون پیک آهم میرسد

                   صبر کن‌‌‌ ای دل شبی آخربه ما هم می رسد

شام تاریک غمش را گر سحر کردم چه سود؟

                   کز پس آن نوبت روز سیاهم می رسد

صبر کن گر سوختی ای دل ز آزار رقیب

                   کاین حدیث جان گداز آخر به شاهم می رسد

گر گنه کردم عطا از شاه خوبان دور نیست

                  روزی آخر مژده ی عفو گناهم می رسد

منم روز بزرگ زن روبه همه ی بانوان گرامی

بخصوص مادران عزیز تبریک عرض میکنم